½

yine ayni yere donup geliyorum. gecen zaman beni, gercekte bulundugum noktanin bir adim otesine bile goturmuyor. ben ayni nokta uzerinde, kendi etrafimda, donup duruyorum. suskunlugumun ve yalnizligimin sebebi hep ayni yeri isaret ediyor. o nokta, bir kara delik gibi oylece duruyor; ne buyuyor ne kuculuyor. beni kendine cekiyor. kacamiyorum, kurtulamiyorum, karsi koyamiyorum bile.. hep o ayni nokta uzerinde, kendi etrafimda donuyorum. ustelik bu donusu bir turlu tamamlayamiyorum.