kurdugum cumleler

evdeyim. hava sicak. icim daralmis. havalardandir diyorum, sacmaliyorum.

uzun zamandir pek cok sey icin bekliyorum. aslinda orijinal bir beklentim yok. her siradan insanin, her siradan hayaline alt yazi olabilecek cumleler geciyor aklimdan. sadece bana aitlermis gibi benimsedigim, gercege donusmesini bekledigim cumleler...

sonra, birden aklima geliveren bir sarkiyi mirildanmaya basliyorum.
"her sey yoluna girer, yavas yavas.."
annem beliriyor odamin kapisinda. bana, dunyanin en kıymetli mucevheriymisim gibi bakiyor. kamasmis gozleriyle, "sen boyle sarkilar soylediginde o kadar mutlu oluyorum ki!" diyor. bir an konusamiyorum. o sarki olmak istiyorum sonra. sonra...

sonra anliyorum ki, hayat dedigim sey benim aslinda. hayallerim, cumlelerim, beklentilerim, elde edemediklerim.. hepsi benim. hayal edebildigim kadar varim, onlari gerceklestirebildigim kadar degil. hayat baska bir sey cunku. hayat, hayallerin bir kismini hep eksik birakarak akip giden bir sey. hayat, aklindan gecirdigin degil, kurdugun cumleler cunku.
dusunsenize gerceklesen hangi hayal, o cumleden daha gercek olabilir ki? hangisi bu kadar mutlu edebilir ki?
bence hicbiri..