modern zamanlarin, metropollerin, ilerleyen teknolojinin insana kaybettirdigi ne cok sey var..
mp3 calarimin pili, en sevdigim sarkıya gececekken "tak!" diye bitince dusundum tum bunlari. walkman dinlerken, pil bitecegini adeta haber verirdi. sarkici kadinin kalinlasan sesi, yavaslayan kelimeleri birer alamet sayilir, insan kendini duruma alistirirdi. simdiyse neyin ne zaman olup bitiverdigini anlayamiyor insan. her sey son surat, kosuyor..
alisma surecleri, isinma turlari, orta sinif, karar, vasat... yok.
demode bir zamanda olmak, her seyi alistira alistira yasamak istiyorum. buna ragmen yaziyi -maksat ironi olsun- tak diye bitiyorum.
tak!
NOT: Aras da "Tak!" diye ölmüştü. yeniden uzuldum..
Ah Aras ah..! Tekrar okumak istiyorum aslında ama ilk gençliğimin heyecanıyla kapıldığım büyü bozulur diye korkuyorum. O zamanlar yutar gibi okuduğum Buket Uzuner, son yıllarda fazla didaktik ve antipatik geliyor :(
YanıtlaSil